Το νέο φωτογραφικό έργο της εικαστικού Χριστίνας Δημητριάδη παρουσιάστηκε στο φιλότεχνο κοινό μέσω της έκθεσης ISLAND HOPING / ΑΤΟΠΟΙ ΤΟΠΟΙ, η οποία φιλοξενήθηκε από τον Οργανισμό Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων στο Κέντρο Τεχνών, από τις 9 Νοεμβρίου 2018 έως τις 3 Φεβρουαρίου 2019.

Η έκθεση αποτέλεσε την πρώτη ατομική παρουσίαση της καλλιτέχνιδος σε δημόσιο πολιτιστικό θεσμό στην Ελλάδα, με τον τίτλο να εμπεριέχει ένα λογοπαίγνιο βασισμένο στον όρο island hopping μέσω του οποίου η Δημητριάδη ερευνά την εικόνα και τον μύθο της Μεσογείου. Η Μεσόγειος είναι μια γεωγραφική οντότητα, αλλά πάνω απ ‘ όλα μία φαντασιακή πραγματικότητα στην οποία η εκτίμηση της ομορφιάς και του συλλογικού πνεύματος είναι βαθιά ριζωμένη. H Μεσόγειος περιγράφεται ως πολιτιστικός χώρος, στην ουσία όμως η ιστορική και πολιτική της πραγματικότητα είναι διαφορετική.

Στις αισθητικά δομημένες φωτογραφίες, νησιά και βραχονησίδες αναδύονται από τη θάλασσα, ως ένα απροσδιόριστο τοπίο. Οι βραχώδεις ακτές του Αιγαίου λόγω της μορφολογίας και της τραχύτητάς τους ξυπνούν διφορούμενα συναισθήματα μεταξύ αισιοδοξίας, ελπίδας και αβεβαιότητας. Η Χριστίνα Δημητριάδη μετατρέπει το τοπίο από φιλόξενο σε άγονο. Αφετηρία αυτής της σειράς υπήρξε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία της Ελιγολάνδης (Helgoland), νησί της Βόρειας Θάλασσας με ιδιαίτερη πολιτική και γεωγραφική ιστορία, γενέτειρα της οικογένειας της Δημητριάδη και η αρχή της μεταναστευτικής ιστορίας της. Το παρελθόν και το μέλλον, το προσωπικό και το συλλογικό συμπλέουν, καθιστώντας το ISLAND HOPING ένα υβρίδιο του Βορρά και του Νότου.

Χριστίνα Δημητριάδη: Με τις βραχονησίδες ήθελα να στρέψω το βλέμμα σ΄ ένα άλλο τοπίο, το οποίο ως επί το πλείστον παραμένει απαρατήρητο. Με τις φωτογραφίες αυτές φτιάχνω έναν άλλο «χάρτη» της Ελλάδας, μία άλλη ανάγνωση της χώρας, έτσι ώστε να επιδοκιμάσω την τετριμμένη και στερεότυπη απεικόνιση της.

Την επιμέλεια της έκθεσης είχε ο Ντένης Ζαχαρόπουλος, ο οποίος ανέφερε σχετικά: Το έργο αφουγκράζεται με μεγάλη οξυδέρκεια τα όρια ως κινητά ή μεταβλητά κέντρα ενδιαφέροντος και παράλληλα, ως σύνορα ή τείχη που εκφράζουν απειλή και προστασία μαζί. Έτσι, στη σειρά από βραχονησίδες όπου καμία ανθρώπινη παρουσία δεν παρίσταται στην εικόνα, ο άνθρωπος υπονοείται μέσα από το όριο που βλέπει ή όχι ο θεατής, να αναδύεται ανάμεσα μας ως έρημος ή κατοικημένος κόσμος. Οι βραχονησίδες γίνονται κάθε φορά ΑΤΟΠΟΙ ΤΟΠΟΙ, ένα μόρφωμα που μπορεί να είναι στάση σε μια διαδρομή ή τελικός προορισμός.

H φωτογράφηση πραγματοποιήθηκε στο αρχιπέλαγος των Φούρνων Κορσέων, μεταξύ Ικαρίας, Πάτμου και Σάμου, ένα μέρος με μεγάλη γεωλογική γεωπολιτική και ιστορική σημασία που μετρά το μεγαλύτερο αριθμό ναυαγίων από την αρχαιότητα, ενώ συγκλονίζει σήμερα διεθνώς με την τραγωδία όσων ακολουθούν το κύμα ζωής και θανάτου της μετανάστευσης.

Η έκθεση πραγματοποιήθηκε με την υποστήριξη του ΝΕΟΝ και τη συμβολή του Δήμου Φούρνων Κορσέων, της EuroMare και της Γκαλερί Ελένη Κορωναίου.